Σιωπή
- Αυτοβελτίωση, Μαθήματα ζωής, Πνευματικότητα, Φιλοσοφία

Σιωπή

Έρχονται στιγμές που δεν σου μένει τίποτα άλλο να κάνεις από το να οδηγηθείς στη σιωπή. Σε μακρά, βαθιά και οδυνηρή σιωπή. Όταν νιώθεις να έχεις αδειάσει ψυχικά. Όταν για μια ακόμη φορά το ποτήρι θα ξεχειλίσει και θα νομίζεις ότι όπως πάντα κάποιος άλλος ευθύνεται για αυτό και όχι εσύ.

Κοιτάς στα μάτια το τρομερό θηρίο του θυμού και το ακόμα χειρότερο τέρας της οργής. Βλέπεις όλη τη στρατιά των εντός σου κατοίκων θεών και δαιμόνων να παρελαύνει μπροστά στη ματιά της ψυχής σου. Οι φόβοι σου και τα τραύματα σου ξυπνάνε από το πληγωμενο παρελθόν σου, οι ουλές σου ξανανοίγουν και τα μαύρα κοράκια που επιβουλεύονται την ψυχή σου καραδοκούν με γυαλιστερά μάτια ηδονιζοντας την αδηφάγο φύση τους. Βλέπεις όλους αυτούς τους ζωντανούς νεκρούς δεσμώτες σου να νέμονται την ενέργεια σου για μια ακόμα φορά.

Συνειδητοποιείς ότι εσύ, ναι πάλι εσύ, συμπαρασυρθηκες στην πολυπραγμοσυμη σου, στην πολύβοη καθημερινότητά σου, έβαλες την ανησυχία σου για τον βιοπορισμό και την δηθεν καταξίωση πιο πάνω από την πνευματική σου αυτοτέλεια. Δεν πρόλαβες, δεν πήρες εγκαιρως τα μέτρα σου, δεν φυλαχτηκες, δεν θύμησες στον εαυτό σου τι συμβαίνει και δεν κοίταξες συνειδητά μεσα σου. Ξέχασες ξανά ότι χωρίς καθημερινό αγώνα πνευματικό σκάβεις ξανά και ξανά τον λάκκο σου από μόνος σου σε έναν κύκλο θλιβερό που οδηγεί στην εξοντωση σου, στον θάνατο τον πνευματικό.

Είδες τους ανθρώπους σου να σε αντιμετωπίζουν ως ξένο, να σου πετούν μομφές πληγωμένοι από τις μομφές που εσύ τους εξαπέλυσες ασυνείδητα, σε κρατούν σε απόσταση, σε χαρακτηρίζουν έτσι η αλλιώς. Κι εσύ δεν πας πίσω, σφίγγεις τα χαλινάρια, σφίγγεις κι άλλο την αναπνοή σου και καταπιέζεις τα Εγώ σου τα οποία κάποια στιγμή εκρήγνυνται. Έρχεσαι αντιμέτωπος ξανά με τις πληγές και τα τραύματα σου, με τις συνέπειες των επιλογών σου και προσπαθείς να επιβιώσεις σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο αντιανθρωπινος, σε έναν κόσμο που ολοένα και απομακρύνεται από την ουσία και το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης, σε έναν κόσμο που επιλέγει συνειδητά η ασυνείδητα το ψέμα, την διαστροφή, την διαβολή, την διαστρέβλωση, την πλανη και την αλλοτρίωση.

Και σαν αποτέλεσμα όλων αυτων των περιδινήσεων συνειδητοποιείς ότι τίποτα δεν λειτουργεί ώστε να “σπάσει” το απόστημα, να κινηθείς μπροστά, να προταξεις τον διάλογο, την εξωτερικευση των θετικών και αρνητικών ενεργειών και τον εκμηδενισμό του καλού και του καλού στο ουδέτερο και απαθές, στο μετρο ως μόνη σανίδα που θα σου δώσει αναπνοές. Νιώθεις ότι επί της ουσίας δεν είσαι ενήλικος ουτε εσυ ούτε αυτοί με τους οποίους αλληλεπίδρας και με τους οποίους φαινομενικα αδυνατείς να επικοινωνήσεις. Και συνεχίζεις να παίζεις ρόλους γεμάτους φτιασιδωματα, ρόλους γεμάτους ανθρωπινες μάσκες.

Όλα αυτά και αλλα πολλα σου λέει το αιθερικό και αστρικο σου σωμα. Και ας μην αναφερθουμε καθόλου στο υλικό σωμα. Αυτό είναι ένα αμαρτωλο σάπιο κουφάρι. Και η αναφορα στη λέξη αμαρτωλός εδώ εχει οντολογική και θεολογική σημασία και δεν συνάδει με την ηθικιστικη η θρησκοληπτικη προσέγγιση της πλανεμενης μάζας σχετικώς με την ουσία της αμαρτίας. Έρχεται όμως μέσα σε όλο αυτό το βουητό και μια σιωπηρή διακριτικη αλλά σταθερή και ξεκάθαρη φωνή που είναι η φωνή του καθαρού νου του ενδεδυμένου με καθαρό πνεύμα. Αυτή η φωνή σε προτρεπει να αισθανθείς ότι όλο αυτό που νιώθεις να συμβαίνει δεν είναι μια χαμένη υπόθεση. Υπάρχει ένα σοβαρό ενδεχόμενο η φαινομενικως ψυχοσυναισθηματικη σου κατρακύλα να μην οδηγεί σε μια περιδινουμενη κατακρήμνιση αλλα να είναι το όχημα μέσα στο οποίο σφυρήλατεις γνώσεις, αισθήσεις, συνειδητοποιήσεις και δυνάμεις που δεν φαντάζεσαι. Δυναμεις που έχουν την βάση να σου δώσουν ώθηση προς άλλες περιοχές, στις οποίες όταν βρεθείς θα νιώσεις τόσο ξένος προς όλα όσα νομίζεις ότι είναι πραγματικά. Συναισθανεσαι τις μάχες και τον συνολικό πόλεμο. Τις αιματοβαμμένες πτώσεις σου ως σκηνές στις οποίες παίζεις ρόλο κομπαρσου, σε αντιδιαστολή με τη μεγάλη εικόνα της ζωής σου και τις στιγμές τις δυνατές, τις αληθινές, τις ύψιστες στιγμές στις οποίες θα είσαι ο κυρίαρχος πρωταγωνιστής.

Μην σκύβεις το κεφάλι. Δώσε χώρο στην σιωπή όταν αυτό επιβάλλεται ως το μόνο ανθρώπινως δυνατό και αφομοίωσε ακόμα βαθύτερα τα μαθήματα σου. Δες ακόμα καλύτερα τις αδυναμιες σου και οτιδήποτε “στραβό” πάνω σου συντονίζεται ύπουλα με τα αντίστοιχα “στραβά” των άλλων και νομοτελειακά μεγεθύνεται αμοιβαια οδηγώντας μας σε ένα σπιράλ θανάτου. Κόψε τις εξαρτησεις και τους εθισμους σε μοτίβα, ανθρώπους, σχέσεις και συμπεριφορές, σταματα να έχεις προσδοκίες από τον οποιονδήποτε πέραν του εαυτού σου. Αναγνώρισε τους κινδύνους που ενεχει η αυτοδικαίωση και ιχνηλατήσε βαθύτερα την ταπείνωση και την εξημέρωση και ουδέτερο ποίηση των παθων. Μάθε να ζεις και να συνυπάρχεις με τους άλλους ανθρώπους ως αυτόνομο ον, με δύναμη και μεγαλειο ψυχής, ξεπερνωντας τις συμβάσεις και τις ταμπέλες. Ποτέ μα ποτέ μη σκύβεις το κεφάλι ως ένδειξη υποταγής στους αφανεις αλλα πραγματικούς εχθρούς σου. Οι εχθροί ξέρουν πολύ καλά να μετασχηματίζονται, να εναλλάσσονται και να συνεργάζονται στοχεύοντας στην Οδύσσεια σου. Επειδή όμως μέσα σε κάθε Οδύσσεια αχνοφαίνεται μια Ιθάκη, μείνε εδώ. Μείνε με δύναμη και προσήλωση στο άχρονο παρόν της σιωπής. Μείνε ζωντανός.

Σχετικά Συντακτική ομάδα Consciousness.gr

Διαβάστε όλα τα άρθρα από Συντακτική ομάδα Consciousness.gr