- Αυτοβελτίωση, Τέχνη, Φιλοσοφία

Ποίημα αν

Το διαχρονικό ποίημα “Αν” του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ αποτελεί πηγή έμπνευσης για εσωτερική συγκρότηση, στοχασμό και ενδοσκόπηση πάνω σε αξίες ζωής και πνευματικότητας.

Το ποίημα στα ελληνικά

Αν μπορείς να ‘σαι ατάραχος όταν τριγύρω οι άλλοι
σ’ εσένα ρίχνουν το άδικο μέσα στην παραζάλη,
αν μπορείς όταν δισταγμούς για σε θα ‘χουν εκείνοι
να ‘χεις στη δύναμή σου κρυφή εμπιστοσύνη,
αν μπορείς να ‘σαι ακούραστος όταν προσμένεις κάτι,
με ψέμα να μην απαντάς στων άλλων την απάτη,
αν σε μισούν να μη μισείς κι ας είσαι πληγωμένος,
να μην είσαι ευκολόπιστος μήτε πονηρεμένος,
αν μπορείς να ονειρεύεσαι και τα όνειρα να ορίζεις,
να σκέφτεσαι χωρίς τη ζωή στη σκέψη να χαρίζεις,
αν μεγαλόψυχος μπορείς το ίδιο να ξανοίξεις
τον Θρίαμβον ή τον Όλεθρο που κάποτε θα σμίξεις,
αν υπομένεις τους κακούς ν’ ακούς που θα χαλούνε
τα λόγια σου τ’ αληθινά κι άμυαλους θα πλανούνε,
αν μπορείς ό,τι αγάπησες ρημάδι ν’ αντικρύσεις…
με χαλασμένα σύνεργα το έργο να ξαναρχίσεις,
αν όσα πλούτη κέρδισες μπορείς να τα σωριάσεις
σ’ ένα παιχνίδι τολμηρό, να μην τα λογαριάσεις,
κι όταν χαθούν αχάλαστη να ‘ναι η ζωή σου εσένα
χωρίς να παραπονεθείς
ποτέ για τα χαμένα,
αν σκλάβα σου να ‘χεις μπορείς στην πράξη την καρδιά σου,
να βρεις το θάρρος που έμεινε πολύ καιρό μακριά σου,
αν στην καταστροφή μπορείς να ‘χεις την ίδια γνώμη,
με άσειστη θέληση να λες: —«βάστα καρδιά μου ακόμη!»—,
μέσα στον όχλο να ‘σαι αγνός χωρίς να φεύγεις πέρα,
να ‘σαι με τους τρανούς χωρίς να πάρει ο νους σου αέρα,
κι αν δεν μπορεί φίλος κ’ εχτρός πίκρες να σε ποτίζει
κι αν εκτιμάς κάθε άνθρωπο μονάχα όσο αξίζει
κι αν το γοργό καιρό μπορείς σωστά να τον μετρήσεις
και μέσα του κάθε στιγμής τους θησαυρούς να κλείσεις…
όλα δικά σου γίνονται τότε σε αυτή την πλάση
κι είσαι άξιος άντρας που κανείς δε θα σε ξεπεράσει.

Το ποίημα από το πρωτότυπο στα αγγλικά

If you can keep your head when all about you
    Are losing theirs and blaming it on you,
If you can trust yourself when all men doubt you,
    But make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting,
    Or being lied about, don’t deal in lies,
Or being hated, don’t give way to hating,
    And yet don’t look too good, nor talk too wise:
If you can dream—and not make dreams your master;
    If you can think—and not make thoughts your aim;
If you can meet with Triumph and Disaster
    And treat those two impostors just the same;
If you can bear to hear the truth you’ve spoken
    Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to, broken,
    And stoop and build ’em up with worn-out tools:
If you can make one heap of all your winnings
    And risk it on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
    And never breathe a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
    To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
    Except the Will which says to them: ‘Hold on!’
If you can talk with crowds and keep your virtue,
    Or walk with Kings—nor lose the common touch,
If neither foes nor loving friends can hurt you,
    If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute
    With sixty seconds’ worth of distance run,
Yours is the Earth and everything that’s in it,
    And—which is more—you’ll be a Man, my son!